Friday, April 3, 2009
Wednesday, April 1, 2009
Friday, March 27, 2009
Firma Knalpot
Voor als u op Bali om een nieuwe uitlaat verlegen zit. Hoewel wij dit familiebedrijf met ronkende naam weliswaar met de vlam in de pijp… knalpot passeerden, ging het met die van ons nog goed.
Bali. Paradise Island. Overweldigend natuurschoon en een supervriendelijke bevolking die met oog voor detail en gevoel voor sfeer en schoonheid nog iets extra’s toevoegt aan de omgeving. Heerlijk eten, prachtige bergen en koraalriffen, intense kleuren en geen haast. Vooral geen haast. Een middagdutje om zon even te ontvluchten en af en toe een massage… Snurk.
En dat terwijl we niet erg enthousiast waren bij de ‘eerste landing’ op Bali, waarbij we terechtkwamen in de plaats Sanur. Dat bleek het territorium van overwinterende landgenoten van pensioengerechtigde leeftijd. Dat was zelfs ons iets te laid-back. Maar toen was er Amed aan de oostkust van het eiland. Voor 10 euro per nacht een superrelaxed huisje met veranda + hangmat (jawel, daar heb je ‘m weer, die gaat mee naar huis) en best of all: verder geen gast te bekennen. Vier geweldige duiken daarbij opgeteld en je begrijpt dat wij innig tevreden zijn! De foto’s van één van die duiken – Richard hoeft zelfs onderwater niet te scheiden van zijn geliefde hobby - zijn van het wrak ‘US Liberty’.
Dit schip ligt voor de kust van Tulamben, met het laagste punt op dertig meter diepte. Wij mochten tot vierentwintig meter en het was onbeschrijfelijk mooi en spectaculair. Jammer genoeg is dat niet helemaal in foto’s te vangen, maar we zijn toch blij dat we zo’n onderwatercamera gehuurd hebben. Helaas niet tijdens de eerste duik, toen we barracuda’s zagen – forse modellen van ongeveer 1,20 meter, inclusief enorme tanden - waarvan eentje het nodig vond om naar mij toe te zwemmen, ja dames en heren, weer een spannend moment voor Frau Antje.
Over enge roofvissen gesproken: een dag eerder zagen we een haai in actie, toen kroop ik eerlijkheidshalve wel een beetje weg achter de divemaster, er zijn grenzen aan mijn heldenmoed. Gelukkig deden de brave vissen niets, in tegenstelling tot de Bumphead Parrotfish, die duidelijk niet blij was met die rare bebrilde flipperaars in zijn territorium!
Bali. Paradise Island. Overweldigend natuurschoon en een supervriendelijke bevolking die met oog voor detail en gevoel voor sfeer en schoonheid nog iets extra’s toevoegt aan de omgeving. Heerlijk eten, prachtige bergen en koraalriffen, intense kleuren en geen haast. Vooral geen haast. Een middagdutje om zon even te ontvluchten en af en toe een massage… Snurk.
En dat terwijl we niet erg enthousiast waren bij de ‘eerste landing’ op Bali, waarbij we terechtkwamen in de plaats Sanur. Dat bleek het territorium van overwinterende landgenoten van pensioengerechtigde leeftijd. Dat was zelfs ons iets te laid-back. Maar toen was er Amed aan de oostkust van het eiland. Voor 10 euro per nacht een superrelaxed huisje met veranda + hangmat (jawel, daar heb je ‘m weer, die gaat mee naar huis) en best of all: verder geen gast te bekennen. Vier geweldige duiken daarbij opgeteld en je begrijpt dat wij innig tevreden zijn! De foto’s van één van die duiken – Richard hoeft zelfs onderwater niet te scheiden van zijn geliefde hobby - zijn van het wrak ‘US Liberty’.
Dit schip ligt voor de kust van Tulamben, met het laagste punt op dertig meter diepte. Wij mochten tot vierentwintig meter en het was onbeschrijfelijk mooi en spectaculair. Jammer genoeg is dat niet helemaal in foto’s te vangen, maar we zijn toch blij dat we zo’n onderwatercamera gehuurd hebben. Helaas niet tijdens de eerste duik, toen we barracuda’s zagen – forse modellen van ongeveer 1,20 meter, inclusief enorme tanden - waarvan eentje het nodig vond om naar mij toe te zwemmen, ja dames en heren, weer een spannend moment voor Frau Antje.
Over enge roofvissen gesproken: een dag eerder zagen we een haai in actie, toen kroop ik eerlijkheidshalve wel een beetje weg achter de divemaster, er zijn grenzen aan mijn heldenmoed. Gelukkig deden de brave vissen niets, in tegenstelling tot de Bumphead Parrotfish, die duidelijk niet blij was met die rare bebrilde flipperaars in zijn territorium!
‘Scheer je weg’, moet hij gedacht hebben toen hij de aanval inzette (en bleef zetten, vasthoudend typje, die bultkop). Best eng, want je hebt het niet over een goudvisje, en in het water lijkt alles ook nog 33 % groter én dichterbij. Richard had ‘m al aan z’n been hangen en een volgend moment leek hij het op mijn duikbril voorzien te hebben. De divemaster was driftig aan het poken met de ijzeren pin waarmee hij normaal gesproken interessante dingen aanwijst. Niet erg ecologisch verantwoord inderdaad, maar wij waren blij met de bliksemafleider en flipperden zo hard we konden uit de gevarenzone.
Maar ondanks wat enge beesten en andere ongemakken* is Bali genieten, zelfs voor angsthazen. Hoewel, angsthazen? Wij hebben de ‘Steve’ in ons gevonden. We plagen veiligheidshalve echter geen stingrays, dus geen zorgen, ouders thuis, ook niet over de apen en reuzenvleermuizen die jullie elders op de foto’s ontwaren; ze waren ingeënt dan wel inactief hoog in de bomen, dus geen rabiësalarm. We passen goed op, echt.
* Zoals Nyepi, een hindoeïstische feestdag en ‘nieuwjaar’ voor de Balinezen. Maar geen vuurwerk en champagne te bekennen, integendeel! Alles moet donker en stil zijn, om te kunnen (zelf)reflecteren en evalueren en te zoeken naar ‘acceptatie en tolerantie’ in jezelf. Tja, daar zaten wij in het donker, te worstelen met onze zoektocht. Het mag geen verrassing heten dat dit een lange avond was, want mediteren op commando valt niet mee voor voor de ongeoefende...
Uiteraard hebben we ook weer tempels bezocht (Richard moest me gekneveld in de kofferbak van de taxi leggen, maar ik moest er toch aan geloven). Goed voor nog meer foto’s. Eentje was wel heel erg de moeite waard, moet ik bekennen: de tempel in zee bij Tanah Lot, aan de westkust. Gebouwd op een rots in zee rijst deze tempel uit boven de machtige golven. Zeker zo vlak voor zonsondergang een indrukwekkend schouwspel. De surfers die deze golven van minstens 2 meter wisten te bedwingen en behendig tussen de rotsen door manoeuvreerden, maakten het helemaal een onvergetelijke ervaring.
En tenslotte: de borden bij de openbare toiletten zijn ook wel een vermelding waard, vanwege de tekst:
peepee = 1000 roepia
………… = 2000 roepia
En daar stond dan iets in het Indonesisch, dus dat blijft gissen, maar het lijkt er toch alleszins op dat het lozen van de Grote Boodschap hier net even wat duurder is dan alleen een bescheiden plasje plegen. En dat gaan ze vast ook nog controleren, vroegen wij ons af. Even een ruik-check zodra jij je gat hebt gelicht, volgens één van de Denen die we bij het duiken ontmoetten en die zich ook verwonderd had over de desbetreffende verordening. En bij dat beeld maakten we ons al behoorlijk vrolijk met z’n allen, maar de hilariteit was compleet toen hij met moeite nog wist uit te brengen: ‘But then you can say: but I just farded! Peepee and fard , so I pay you 1000!’
Ja ja, ‘de wind’ zorgde voor heel wat verbroedering die dag, het Ome Willem-niveau blijkt universeel, mooi hè.
Maar ondanks wat enge beesten en andere ongemakken* is Bali genieten, zelfs voor angsthazen. Hoewel, angsthazen? Wij hebben de ‘Steve’ in ons gevonden. We plagen veiligheidshalve echter geen stingrays, dus geen zorgen, ouders thuis, ook niet over de apen en reuzenvleermuizen die jullie elders op de foto’s ontwaren; ze waren ingeënt dan wel inactief hoog in de bomen, dus geen rabiësalarm. We passen goed op, echt.
* Zoals Nyepi, een hindoeïstische feestdag en ‘nieuwjaar’ voor de Balinezen. Maar geen vuurwerk en champagne te bekennen, integendeel! Alles moet donker en stil zijn, om te kunnen (zelf)reflecteren en evalueren en te zoeken naar ‘acceptatie en tolerantie’ in jezelf. Tja, daar zaten wij in het donker, te worstelen met onze zoektocht. Het mag geen verrassing heten dat dit een lange avond was, want mediteren op commando valt niet mee voor voor de ongeoefende...
Uiteraard hebben we ook weer tempels bezocht (Richard moest me gekneveld in de kofferbak van de taxi leggen, maar ik moest er toch aan geloven). Goed voor nog meer foto’s. Eentje was wel heel erg de moeite waard, moet ik bekennen: de tempel in zee bij Tanah Lot, aan de westkust. Gebouwd op een rots in zee rijst deze tempel uit boven de machtige golven. Zeker zo vlak voor zonsondergang een indrukwekkend schouwspel. De surfers die deze golven van minstens 2 meter wisten te bedwingen en behendig tussen de rotsen door manoeuvreerden, maakten het helemaal een onvergetelijke ervaring.
En tenslotte: de borden bij de openbare toiletten zijn ook wel een vermelding waard, vanwege de tekst:
peepee = 1000 roepia
………… = 2000 roepia
En daar stond dan iets in het Indonesisch, dus dat blijft gissen, maar het lijkt er toch alleszins op dat het lozen van de Grote Boodschap hier net even wat duurder is dan alleen een bescheiden plasje plegen. En dat gaan ze vast ook nog controleren, vroegen wij ons af. Even een ruik-check zodra jij je gat hebt gelicht, volgens één van de Denen die we bij het duiken ontmoetten en die zich ook verwonderd had over de desbetreffende verordening. En bij dat beeld maakten we ons al behoorlijk vrolijk met z’n allen, maar de hilariteit was compleet toen hij met moeite nog wist uit te brengen: ‘But then you can say: but I just farded! Peepee and fard , so I pay you 1000!’
Ja ja, ‘de wind’ zorgde voor heel wat verbroedering die dag, het Ome Willem-niveau blijkt universeel, mooi hè.
Thursday, March 26, 2009
Saturday, March 21, 2009
Wednesday, March 18, 2009
Tioman
Tioman, the island known for its healthy coral reefs and abundance of marine life, is just too good to be true. Bamboo Hill, our resort, is located in ABC, a charming Malay village with only one narrow footpath linking all the family-run resorts together. There are no cars here, let alone hotels, boulevards, tourist shops or other irritating stuff. At Tioman there is only peace, tranquility and indescribable beauty. It’s so quit here we can hear the ocean in our chalet. The villagers have a healthy disregard for time, schedules and being in a rush.
Let me characterize an average day on Tioman by briefly summing up our activities.
- The monkeys climbing in trees next to our chalet wake us up
- Have breakfast on our veranda and see the monkeys play
- Walk to jetty where the boot of our diving center picks us up. On the way to the jetty we see snakes, monkeys, lizards and squirrels
- First dive (22 meter) at Coral Island (see at least 10 species of neon-colored fish, amongst which, anemone fish, also known as Nemo fish, very funny to see), barracudas, blue-spotted stingrays and different types of soft and hard corals). Feeling weightless, moving in three dimensions, breathing under water and swim with fish and other underwater creatures you’ve never seen before is truly astonishing, definitely one of the best things I’ve done during our trip
- Have lunch break on small uninhabited island and swim in the translucent water of the South Chinese sea
- On the way to the second dive spot we see dolphins and tuna jumping out of the water
- Second dive (15 meter) at Chebeh Island (again, see many types of neon-colored fish, turtles, stingrays, barracudas, cuttlefish and different types of hard and soft corals). Dennis thanks for the picture, see below
- Go back to the dive center and have a few beers with the other divers
- Go back to chalet, have a shower, sit on the porch of chalet and see the sun sink into the ocean
- Have dinner (fresh barbequed prawn) at restaurant
- Go to bed and sleep like a baby, despite the mosquito’s: the only drawback of Tioman
VERY NICE, ME LIKE!
Let me characterize an average day on Tioman by briefly summing up our activities.
- The monkeys climbing in trees next to our chalet wake us up
- Have breakfast on our veranda and see the monkeys play
- Walk to jetty where the boot of our diving center picks us up. On the way to the jetty we see snakes, monkeys, lizards and squirrels
- First dive (22 meter) at Coral Island (see at least 10 species of neon-colored fish, amongst which, anemone fish, also known as Nemo fish, very funny to see), barracudas, blue-spotted stingrays and different types of soft and hard corals). Feeling weightless, moving in three dimensions, breathing under water and swim with fish and other underwater creatures you’ve never seen before is truly astonishing, definitely one of the best things I’ve done during our trip
- Have lunch break on small uninhabited island and swim in the translucent water of the South Chinese sea
- On the way to the second dive spot we see dolphins and tuna jumping out of the water
- Second dive (15 meter) at Chebeh Island (again, see many types of neon-colored fish, turtles, stingrays, barracudas, cuttlefish and different types of hard and soft corals). Dennis thanks for the picture, see below
- Go back to the dive center and have a few beers with the other divers
- Go back to chalet, have a shower, sit on the porch of chalet and see the sun sink into the ocean
- Have dinner (fresh barbequed prawn) at restaurant
- Go to bed and sleep like a baby, despite the mosquito’s: the only drawback of Tioman
VERY NICE, ME LIKE!
Monday, March 16, 2009
Nemo gevonden! (en hij ons)
Hij zit hier namelijk heel parmantig vanuit een zeeanemoon naar boven te loeren, en wie zag hij daar? Jawel, Nieuw’nhuuzen en de Weaver in een heel eng pak, druk bubbels blazend (want rule nr. 1 van de PADI Open Water Dive Course is: NEVER hold your breath! Oh… okee? En als ik een haai zie, of iets anders waarvan ik misschien een beetje schrik? Kruip achter een zeekomkommer or whatever, maar ‘keep breathing’, anders exploderen je longen. Aha. Goed dat u het zegt.
We hebben ons netjes aan deze regel gehouden (anders zat ik hier waarschijnlijk niet te typen inderdaad) en alle andere vaardigheden en wetenswaardigheden eveneens goed in praktijk weten te brengen. En het valt nog niet mee, kunnen we u vertellen, dat onderwater leren ademen door zo'n mondstuk - je neus zit voor spek en bonen in het masker geklemd, pppfff, beetje benauwd, maar het arme ding mag toch meedoen in noodgevallen: masker 'clearen' en 'equalizen' = blazen tot je scheel ziet! Vrij tegennatuurlijk allemaal, en onwennig, alsof je ineens een bus moet besturen terwijl je een Fiat Panda gewend bent. Maar oefening baart kunst en sinds gisteren zijn wij de trotse bezitters van een duikbrevet, waarmee we overal ter wereld tot 18 meter mogen duiken. En laat dat nou onze nieuwe hobby zijn.
'De meest fantastische ervaring ooit!' Dit roepen we nogal vaak en met niet aflatend enthousiasme tegen elkaar. Waren de tempels nogal een éénmanszaakje (geef mij maar Europees erfgoed, iets minder van de kitsch en meer in (en uit) de kunst), de vissen zorgen weer voor heel wat ‘pritt & stift’ momenten, ja, je heet niet voor niks buddy als je met elkaar duikt! Als ware boezemvrinden pas je goed op elkaar: boven en onder de zeespiegel, inclusief de buddycheck voor de tewaterlating. Alles klaar voor de start? You check my back, I’ll check yours. Want het is op z’n minst wat ongelukkig als je er op 15 meter diepte achterkomt dat je een paar loshangende slangetjes over het - inmiddels wat benauwde - hoofd hebt gezien. Oeps…. Nummer Apeldoorn? + 31….?
We zijn dus erg druk hier (zie ook het filmpje hieronder) en heus niet te lui om te willen typen of ons bezig te houden met andere vermoeiende bezigheden. Sterker nog: we zijn zeer actief met wandelen naar weer een ander mooi plekje waar je voor een habbekrats heerlijk kunt eten. Naast een handjevol andere bofkonten kom je alleen aapjes, leguanen en eekhoorntjes tegen (de slang bleef braaf in de boom, zie foto). Ja, het valt niet mee hier, wat een drukte, foei foei...
En wie weet, misschien wel - net als gisteren - uitzicht op dolfijnen, tonijnen, zeeschildpadden, barracuda’s, pijlstaartroggen, anemoonvissen en al het andere spul. Nog maar even studeren in het ‘herken de vis – boekje’. Grote kans dat de Back to the eighties vissen hierin anders te boek staan, maar denk aan de fluorescerende kleuren van je zweetbandje van weleer en je hebt een vrij goed beeld van hoe deze superblitse knalkleurige visjes eruit zien: Jane Fonda meets De Snorkels. Vast een enorme generatiekloof met een deel van onze lezers, inclusief Richard... Want jawel beste mensen, ik heb eergisteren de respectabele leeftijd van 32 jaar bereikt, wat een feest op Tioman!
Weinig tijd voor bloggen dus. En echt niet overvallen door de zeer laid-back ‘laat maar waaien mentaliteit’ van tropisch eiland bewoners. Hè hè, nou nou, wat een inspanning, de komende vier uur lig ik weer in m’n hangmatje met een fijne fruitshake en een homp banana cake, vers gebrouwen en gebakken door de mensen van My Friend’s Place (ja, dat buddyding leeft hier wel) waar wij een hutje huren. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn geliefde een flinke hut-upgrade, zie het plaatje van het fantastische Bamboo Hill.
Hadden we al gezegd waarom onze volgende post waarschijnlijk een verhuisbericht is? Kijk maar even naar de foto’s en bedenk dat het in het echt nog mooier is. Jawel, eindelijk goed nieuws: het was al officieel geconstateerd en nu bevestigd door ons zelve: we zitten op een eiland dat tot de tien mooiste ter wereld behoort.
Dus nogmaals, internetten staat hier niet erg hoog op het prioriteitenlijstje. Sterker nog: er is hier geen prioriteitenlijstje. Ook geen ander lijstje, nu je het zegt (behoudens een paar rondom vrolijke foto’s). So what can you do? Go with the flow en genieten maar. Daar zijn we nog wel even druk mee.
We hebben ons netjes aan deze regel gehouden (anders zat ik hier waarschijnlijk niet te typen inderdaad) en alle andere vaardigheden en wetenswaardigheden eveneens goed in praktijk weten te brengen. En het valt nog niet mee, kunnen we u vertellen, dat onderwater leren ademen door zo'n mondstuk - je neus zit voor spek en bonen in het masker geklemd, pppfff, beetje benauwd, maar het arme ding mag toch meedoen in noodgevallen: masker 'clearen' en 'equalizen' = blazen tot je scheel ziet! Vrij tegennatuurlijk allemaal, en onwennig, alsof je ineens een bus moet besturen terwijl je een Fiat Panda gewend bent. Maar oefening baart kunst en sinds gisteren zijn wij de trotse bezitters van een duikbrevet, waarmee we overal ter wereld tot 18 meter mogen duiken. En laat dat nou onze nieuwe hobby zijn.
'De meest fantastische ervaring ooit!' Dit roepen we nogal vaak en met niet aflatend enthousiasme tegen elkaar. Waren de tempels nogal een éénmanszaakje (geef mij maar Europees erfgoed, iets minder van de kitsch en meer in (en uit) de kunst), de vissen zorgen weer voor heel wat ‘pritt & stift’ momenten, ja, je heet niet voor niks buddy als je met elkaar duikt! Als ware boezemvrinden pas je goed op elkaar: boven en onder de zeespiegel, inclusief de buddycheck voor de tewaterlating. Alles klaar voor de start? You check my back, I’ll check yours. Want het is op z’n minst wat ongelukkig als je er op 15 meter diepte achterkomt dat je een paar loshangende slangetjes over het - inmiddels wat benauwde - hoofd hebt gezien. Oeps…. Nummer Apeldoorn? + 31….?
We zijn dus erg druk hier (zie ook het filmpje hieronder) en heus niet te lui om te willen typen of ons bezig te houden met andere vermoeiende bezigheden. Sterker nog: we zijn zeer actief met wandelen naar weer een ander mooi plekje waar je voor een habbekrats heerlijk kunt eten. Naast een handjevol andere bofkonten kom je alleen aapjes, leguanen en eekhoorntjes tegen (de slang bleef braaf in de boom, zie foto). Ja, het valt niet mee hier, wat een drukte, foei foei...
En wie weet, misschien wel - net als gisteren - uitzicht op dolfijnen, tonijnen, zeeschildpadden, barracuda’s, pijlstaartroggen, anemoonvissen en al het andere spul. Nog maar even studeren in het ‘herken de vis – boekje’. Grote kans dat de Back to the eighties vissen hierin anders te boek staan, maar denk aan de fluorescerende kleuren van je zweetbandje van weleer en je hebt een vrij goed beeld van hoe deze superblitse knalkleurige visjes eruit zien: Jane Fonda meets De Snorkels. Vast een enorme generatiekloof met een deel van onze lezers, inclusief Richard... Want jawel beste mensen, ik heb eergisteren de respectabele leeftijd van 32 jaar bereikt, wat een feest op Tioman!
Weinig tijd voor bloggen dus. En echt niet overvallen door de zeer laid-back ‘laat maar waaien mentaliteit’ van tropisch eiland bewoners. Hè hè, nou nou, wat een inspanning, de komende vier uur lig ik weer in m’n hangmatje met een fijne fruitshake en een homp banana cake, vers gebrouwen en gebakken door de mensen van My Friend’s Place (ja, dat buddyding leeft hier wel) waar wij een hutje huren. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn geliefde een flinke hut-upgrade, zie het plaatje van het fantastische Bamboo Hill.
Hadden we al gezegd waarom onze volgende post waarschijnlijk een verhuisbericht is? Kijk maar even naar de foto’s en bedenk dat het in het echt nog mooier is. Jawel, eindelijk goed nieuws: het was al officieel geconstateerd en nu bevestigd door ons zelve: we zitten op een eiland dat tot de tien mooiste ter wereld behoort.
Dus nogmaals, internetten staat hier niet erg hoog op het prioriteitenlijstje. Sterker nog: er is hier geen prioriteitenlijstje. Ook geen ander lijstje, nu je het zegt (behoudens een paar rondom vrolijke foto’s). So what can you do? Go with the flow en genieten maar. Daar zijn we nog wel even druk mee.
Wednesday, March 4, 2009
Ho...lland? Ho...i An? Melaka!
Huh? Verkeerde vliegtuig genomen? Boterhammen met hagelslag en pindakaas? Goudse kaas?! Frau Antje aan de muur?!!
Welkom in Melaka, een lieflijk plaatsje aan de westkust van Maleisië en ‘Unesco World Heritage’ village! Ja ja, de werelderfgoedplekken vliegen ons hier om de oren, het is toch geweldig. We dachten eerst een déjà-vu te hebben (help, we hadden Vietnam toch op het nippertje veilig weten te ontvluchten?) maar het bleek gelukkig toch echt Melaka te zijn, en niet Hoi An… Inderdaad, ook hier houden ze erg van lampionnen en handicraften, misschien moet Den Ham dat ook eens gaan doen om ook kans te maken op een ereplekje op de Unesco-lijst. Daar schijnt de jury erg gecharmeerd te zijn van dergelijk geknutsel. Mam, hang eens een oproepje bij de C-1000.
En wij als Azië-jury (streng doch rechtvaardig) zijn het er op onze beurt unaniem over eens: Maleisië is leuk! Ondanks het regenseizoen (even geen rekening mee gehouden tijdens onze wilde vlucht uit Vietnam, tja, van de regen in de drup, zou je kunnen zeggen) is het hier prima toeven. En nee Albrecht, ik hoef hier niet gesluierd over straat. Heb zelfs de kortste hotpants ooit op de kop getikt - vietview volgens je broertje - en mag het nog zomaar dragen ook, zonder zwarte kousen of ander degelijk spul, ja werkelijk, je valt hier van de ene verbazing in de andere!
En wat betreft die regen, ach, in Kuala Lumpur werden we eergisteren zowat weggespoeld, maar na de zéér heftige regen (denk: water tot aan je knieën, en dat met witte Allstars, ja, het is een drama, schat, ik weet het) komt hier weer zonneschijn hoor, en hoe! Dan is die paraplu weer handig voor parasoldoeleinden: multifunctioneel zo’n ding. Hier in Melaka valt het mee met de regen, maar het schijnt elke avond te bliksemen en dat leverde wat spectaculaire plaatjes op gisteravond. Na 30.000 keer vruchteloos klikken heeft Richard er toch een foto van weten te nemen, driewerf hoera!
Aangezien ik van de afdeling ‘Excursies boeken’ ben gehaald na het daverend succes van de Mekong Delta, hebben we op Richards initiatief een minstens evenzo spectaculair boottochtje door ‘Melaka by night’ gemaakt (inmiddels is de boekingsafdeling Weaver-Nieuw’nhuuz’n verlaten, geen excursies meer voor ons, de afdeling Nazorg draait echter overuren, maar die is extern, hopelijk kunnen we met wat hulp de bittere teleurstelling ‘een plekje geven’)
Voor kermisklanten en Britse dames met een sherry teveel op (ditmaal ons gezelschap, gelukkig waren deze middelbare ladies aleen maar giechelig en niet rude en flatulent zoals de Aziatische variant uit de Mekong Delta) is het echter een grote aanrader: don’t miss it! This fabulous boat ride!
Ondanks deze culturele hoogtepunten, scheuren we ons morgen los van de westkust en ‘heading east’, op naar Pulau Tioman, waar de zee blauw is en de lucht hopelijk ook. Sinds ongeveer twee dagen is het geen monsoon season meer, dus we kunnen vast onbekommerd snorkelen tussen de zeeschildpadjes. Groeten uit een regenachtig 'Holland', Maleisië. En nu eerst een boterham met hagelslag!
Welkom in Melaka, een lieflijk plaatsje aan de westkust van Maleisië en ‘Unesco World Heritage’ village! Ja ja, de werelderfgoedplekken vliegen ons hier om de oren, het is toch geweldig. We dachten eerst een déjà-vu te hebben (help, we hadden Vietnam toch op het nippertje veilig weten te ontvluchten?) maar het bleek gelukkig toch echt Melaka te zijn, en niet Hoi An… Inderdaad, ook hier houden ze erg van lampionnen en handicraften, misschien moet Den Ham dat ook eens gaan doen om ook kans te maken op een ereplekje op de Unesco-lijst. Daar schijnt de jury erg gecharmeerd te zijn van dergelijk geknutsel. Mam, hang eens een oproepje bij de C-1000.
En wij als Azië-jury (streng doch rechtvaardig) zijn het er op onze beurt unaniem over eens: Maleisië is leuk! Ondanks het regenseizoen (even geen rekening mee gehouden tijdens onze wilde vlucht uit Vietnam, tja, van de regen in de drup, zou je kunnen zeggen) is het hier prima toeven. En nee Albrecht, ik hoef hier niet gesluierd over straat. Heb zelfs de kortste hotpants ooit op de kop getikt - vietview volgens je broertje - en mag het nog zomaar dragen ook, zonder zwarte kousen of ander degelijk spul, ja werkelijk, je valt hier van de ene verbazing in de andere!
En wat betreft die regen, ach, in Kuala Lumpur werden we eergisteren zowat weggespoeld, maar na de zéér heftige regen (denk: water tot aan je knieën, en dat met witte Allstars, ja, het is een drama, schat, ik weet het) komt hier weer zonneschijn hoor, en hoe! Dan is die paraplu weer handig voor parasoldoeleinden: multifunctioneel zo’n ding. Hier in Melaka valt het mee met de regen, maar het schijnt elke avond te bliksemen en dat leverde wat spectaculaire plaatjes op gisteravond. Na 30.000 keer vruchteloos klikken heeft Richard er toch een foto van weten te nemen, driewerf hoera!
Aangezien ik van de afdeling ‘Excursies boeken’ ben gehaald na het daverend succes van de Mekong Delta, hebben we op Richards initiatief een minstens evenzo spectaculair boottochtje door ‘Melaka by night’ gemaakt (inmiddels is de boekingsafdeling Weaver-Nieuw’nhuuz’n verlaten, geen excursies meer voor ons, de afdeling Nazorg draait echter overuren, maar die is extern, hopelijk kunnen we met wat hulp de bittere teleurstelling ‘een plekje geven’)
Voor kermisklanten en Britse dames met een sherry teveel op (ditmaal ons gezelschap, gelukkig waren deze middelbare ladies aleen maar giechelig en niet rude en flatulent zoals de Aziatische variant uit de Mekong Delta) is het echter een grote aanrader: don’t miss it! This fabulous boat ride!
Ondanks deze culturele hoogtepunten, scheuren we ons morgen los van de westkust en ‘heading east’, op naar Pulau Tioman, waar de zee blauw is en de lucht hopelijk ook. Sinds ongeveer twee dagen is het geen monsoon season meer, dus we kunnen vast onbekommerd snorkelen tussen de zeeschildpadjes. Groeten uit een regenachtig 'Holland', Maleisië. En nu eerst een boterham met hagelslag!
Subscribe to:
Posts (Atom)