Nog steeds ‘trapped in Phuket’ maar na een aantal dagen heen en weer gerend te hebben tussen bed en plee, kon ik gisteren neerzijgen op een strandstoel en betere tijden leken te zijn aangebroken. … Maar welnee, waarom zo vroeg juichen? De eerste de beste garnaal die ik er gisteren weer in durfde te kieperen, kreeg geen warm welkom, to put it mildly. Veroordeeld tot de pot, once again #@! Tip voor al die Sonja Bakkerende types in Nederland: koop een Thais kookboek. Of beter nog: boek een vakantie naar Thailand! Wat nou lullige halve eierkoek, 3 kilo gebakken bacterie per dag, ja juhj! Hongerlijden is er niet bij. Lekker bruin kleurtje voor een extra gestroomlijnde look, nou, wat wil een mens nog meer? Heb een gat in de markt te pakken volgens mij (ja, alles om de aandacht maar af te leiden van die van mezelf ;))
Ondernemen zit me sowieso in het bloed: met MAN bleek ik al een natuurtalent op het gebied van financiën en administratie (denk beyond schoenendooswanbeleid) en gisteren bewees ik ook een afdingkampioen van jewelste te zijn. Paniekerig naar Richard kijkend en in steenkolenengels stamelend: no no, mie not muts monnie, joe goow somwer els, better, riellie.
Maar een geoefende strandverkoopster weet wanneer ze beet heeft en herkende in mij van mijlenver al een obsessieve jurkjeskoopster, dus moest ik bedolven worden onder een armvol tuniekjes en ‘yes yes, the black one is the one for you’, ja ja, ferrie loflie hoor, maar 850 baht, daar durfde ik zelfs nee tegen te zeggen, zelfs toen niet alleen jurkjes maar ook foto’s van bloedjes van kinderen mij om de oren vlogen. Van Richard hoefde ik geen hulp te verwachten, begreep ik na nog een paar hulpeloze blikken in zijn richting (normaal gesproken neemt hij het op dat moment van me over en kan ik weer opgelucht op de achtergrond voor de vorm wat meeknikken dan wel -schudden). Die kan mij niet zwaar genoeg gestraft zien bij deze in zijn ogen zeer nutteloze en te vaak voorkomende transacties. Jij wilt weer een jurkje? Then bleed for it.
Nou, hè, hoe vaak sukkel ik niet mee naar de vitrine met allerhande cameratoestanden en andere technische shizzle (okee, dat wordt dan nooit gekocht, maar ik wilde toch even illustreren dat het geduld aan mijn kant wel overvloedig aanwezig is, nooit, maar dan ook NOOIT een onvertogen woord over mijn lippen ;-) Behalve als ik weer een bad motherfucker garnaal heb gegeten of wat Bangkokse asbest in mijn tere longetjes voel vreten, dan kan ik nog wel eens een klein beetje mopperen, maar who would blame me!)
Om een kort verhaal nog wat langer te maken: ze had het tuniekje ook in wit (ooohhhhh) en na 30 keer ‘you try on!’ gaf ik me gewonnen. Ja en there she had me, de muiter, want eenmaal al die beeldigheid aan mijn arme lijf (was ook ernstig toe aan wat troostaankopen natuurlijk, waar of niet! En chocola hebben ze hier niet. Buiten dat heb ik zo’n donkerbruin vermoeden dat een jurkje op dit moment sowieso beter is als genotsmiddel, ach, who am I kidding, altijd eigenlijk, en gelukkig valt de schade hier mee, want lees en bewonder :-)) moest er gekocht worden! So much that a girl can resist, right, en toen kwamen mijn zakelijke skills toch weer buitengewoon van pas. Eind van het liedje was, dat het meisje MIJ zielig vond met al mijn gegeneerde gestuntel (ik moest een tegenbod intypen op haar rekenmachientje en dat druiste op de een of andere manier wat in tegen mijn normen van fatsoen, Balkenende kan trots zijn ;)) en zelf met een genereus gebaar ‘300 baht’ intikte op haar machientje en mij daarna triomfantelijk aankeek, zo van: zo moet het! (en stiekem erachteraan: kluns!)
Nou ja, na deze lange weg konden we niet anders dan elkaar de hand schudden en met grote tevredenheid terugzien op een grootse gezamenlijke prestatie (ze zou de volgende dag nog even terugkomen, want dan had ze ook nog een wit exemplaar met bloemetjes die vast ‘specially was made for me. Het is nu ‘de volgende dag’ en ik zit op de hotelkamer. Niet weer ingesloten door Richard die ernstig jurkjesgevaar rook, hoewel dat een zeer logische veronderstelling is, I see that, maar remember de garnaal, ja inderdaad, dat kreng houdt me gevangen).
Ik zit hier wel in het nieuwe jurkje, dat verzacht de pijn enigszins… Zie je wel! En Richard is weer on the Eugene Tackleberry tour, het sexy ding ;) Dit keer richting een National Park(je) hier midden op het eiland. Leuk watervalletje erbij, zo kom je de dag wel door (plezanter dan hier onder een halfgare ventilator in elk geval, mag ik nog even zwelgen in zelfmedelijden alstublieft?)
Maar hier is het nieuws, lees en huiver: morgen gaan we eindelijk verder en na rijp beraad gaan we toch eerst weer noordwaarts (dat was ook plan A, tot we even off track werden geworpen door het visumdebacle): via National Park Khao Sok door naar Bangkok (oh bollocks, ik denk dat Richard mij ‘in a BA Barackus sort of way’ zal moeten drogeren en pas weer bij moet brengen als die f—ing stad een gepasseerd station is, want mijn overlevingsinstinct schiet spontaan in alarmfase 10 ‘red alert!’ bij elke gedachte richting that hellhole dat begint met een B en eindigt op angkok) en van daaruit naar Siem Reap in Cambodja (tempelcomplex Angkor Wat) en via Cambodja door naar Vietnam. Gelukkig kunnen we in Phnom Penh (hoofdstad van Cambodja) ook een visum krijgen, anders zouden we ook nog langer dan 1 nacht in Bangkok moeten blijven. En dan blijft Richard aan het platspuiten.
Dus dan zitten we weer op de geplande route die uiteindelijk naar Singapore leidt, van waaruit we nog een binnenlandse vlucht nemen naar Java en Bali. Maar nu ‘we are facing’ lange bus- en treinreizen, oef, vandaar dat ik hier krachten zit te sparen en zo meteen een zeer Noord-Europees bruinbrood ga halen, met een ferme plak Goudse kaas erop, daar knapt Frau Antje vast wel weer van op.
Al dat 'buut’nlaandse gevret' ook, 'wat mo’j d’r toch met'! Ik voel ineens een soort van verwantschap met dat volk dat met de sleurhut vol voorraad van de Dirk (mud aardappelen, pindakaas en diepgevroren frikandellen, oh oh wat lekker) op pad gaat naar de camping in het tropische Frankrijk. NOT!! Dan maar ten onder gaan aan de buikloop, morgen bestel ik weer zo’n Thaise taaie rakker, een Nieuwenhuis laat niet met zich sollen! ;-)) en dan maar weer in de ring voor gevecht nr. 10, ik ga voor een K-O (voor de bacterie, welteverstaan, we zijn nog niet in Bangkok, hè)
Maar in het nabije vooruitzicht hebben we dus Khao Sok: aldaar hebben we een heuse boomhut gehuurd, ja ja, compleet zonder muren maar met klamboe, dat is dan wel 3 sterren waard. Volgens mij zit er in een boomhut helaas toch geen toiletpot met bijbehorende afvoer, dus het is even afwachten waar ik daar dan de hele dag kan bivakkeren. Vandaag – oh, what a defeat – dus toch maar een pizza for dinner met een extra pil, dan kom ik er wel, morgen (hoop ik).
We kunnen ons in elk geval alvast verheugen op jungletochten (over loopbruggen van bamboe en touw, ja ja, erg National Geographic Ultimate Survivor) en zwempartijen onder grandioze watervallen en last but not least ontmoetingen met andere wezens dan de hagedissen en megakakkerlakken die hier in ons optrekje over de muren schieten, flink word je er wel van, that’s for sure! Want voor wie een beetje de indruk heeft van mij zijnde de sufneus en Richard de ongoing held – goh, wie heeft dat beeld toch eigenlijk geschapen! ;-) – ik ben toch echt degene die kakkerlakken uit de douche verwijdert voordat mijn geliefde zich onder de stralen durft te begeven, hahaha, nog meer imagotechnisch niet echt wenselijke publicaties, sorry schat, en het moet gezegd worden: in alle overige situaties hang ik aan zijn sterke arm en ben ik inderdaad de tuthola en meut-helft van ons duo ;-)
Ik ga er even uit voor dat halfje bruin (ik verwijs toch echt naar het brood hoor, don’t worry, zal jullie niet shockeren met details van mijn huidige ziektebeeld, alleen het noemen ervan is al lullig genoeg, nietwaar) en een oefenloopje ter voorbereiding op wat er nog gaat komen. Khao Sok, Marie in d’r nieuwe tuniek komt eran hoor, ga maar vast iets aan je afvoer doen (kun je Joe the Plummer niet bellen, heeft die ook weer wat te doen in het post-Sarah Palin tijdperk). Nou dag hoor!
No comments:
Post a Comment