Watch out Richard! A pedestrian! Bus!

Wednesday, January 14th, Richard is taking pictures. En Marije zit in het hotel. O.a. dit te doen.

Laat ik vooropstellen dat ik natuurlijk fantastisch reisgezelschap ben, daar ligt het uiteraard niet aan dat ik vandaag verbannen ben naar de hotelkamer. Nee, dit is geheel uit eigen beweging, hoewel Richard wel snel de deur uitspurtte en de deur op slot deed ;) Toen ik gisteren tot 3 keer toe een tuk-tuk weigerde om de schmutzige bankjes met losgescheurd plastic (er zijn grenzen aan wat mijn blote onderdanen aankunnen, van lange onderbroek - nog net geen thermo - naar de brandende zon en dan ook nog de hele stad door glijden, van dat idee werd ik wat onwillig) kreeg ik al het idee dat mijn geliefde het liefst met dezelfde tuk-tuk over me heen zou rijden, en nog eens in de achteruit. Nouwwww…

Oh nee, dat moment kwam pas nadat ik paniekerig mee zat te remmen (uiteindelijk toch een tuk-tuk gevonden die mijn goedkeuring kon wegdragen) en met halfslachtige armbewegingen (ik moest ook stevig de armstang vasthouden) de chauffeur ervan probeerde te weerhouden steeds vol gas van baan te wisselen, waarbij hij er blijkbaar steeds vanuit ging dat de eveneens voortrazende auto’s hem voorrang zouden geven. Ik deelde die overtuiging niet geheel en gedroeg mij daarom enigszins uncool volgens Richard en zit daarmee ook zijn laidback ‘ik ben een relaxte backpacker helemaal op mijn plek hier’ modus in de weg (zijn tax was echt bereikt toen ik met oversteken dacht dat ie overreden zou worden door een bus en hij zich door mijn ‘woehhoehhhoehhoee!’ook kapot schrok en in reactie daarop als een soort onhandige kraanvogel wegsprong, armen en benen hoog in de lucht :) Dat zou ie me voorlopig niet vergeven)

Erfelijk belast zullen we maar zeggen, mijn oma trapte vroeger bijna de bodem uit het kanariegele Dafje en gilde tegen mijn (toch al peentjes zwetende) opa die op zijn 65ste nog zijn rijbewijs haalde en met een gangetje van 70 km/u over de snelweg sukkelde (dat kon nog in de jaren ’70) dat hij niet zo hard moest gaan. Dan doe ik het nog best goed, toch? ;)

Maar goed, gisteren dus, de kamikazecoureur wist toch wat ie deed en we kwamen veilig en wel aan bij het State Building, alwaar we op het dakterras iets wilden gaan drinken en wat kiekjes van de skyline wilden nemen. Met een hightech lift in no time naar het dak gezoefd, maar bij het openen der schuifdeuren was daar een allervriendelijkste gastvrouw die op zeer beminnelijk wijze wist te zeggen dat we er eigenlijk niet uitzagen. Nog maar eens terugkomen als we de dresscode wisten te eren, nou moe, alsof je eigen polyester plooirok zo salonfahig is (ja de frustraties liepen hoog op, maar we lachten even vriendelijk terug, alleen niet naar elkaar even later).

Toen we met de boot terug wilden en ik bij het opspringen bijna gescalpeerd werd, waren we eruit: morgen zou ik ‘thuisblijven’: for both our sakes.

Zo gezegd zo gedaan, en ik moet zeggen: ben er weer helemaal klaar voor en morgen mag ik weer meeheeeee! Juhj!