Eén, drie, twee… en zo ben je in Hué!

Na het brommeravontuur hebben wij Hoi An achter ons gelaten, vaarwel lampionnetjes en flaphelmpjes. Na een tochtje van drie uur in een non-airco bus (.... zijn we er nu al? Ritten van veertien uur liggen nog pijnlijk vers in het geheugen) kwamen we aan in Hué en inmiddels checken wij gewoon lekker in bij het hotel waar we worden gedumpt als de kamers er een beetje fatsoenlijk zijn. Eerder waren we hier heel fanatiek in en gingen we uit principe niet eens kijken, maar gaandeweg word je wel wat makkelijker.

Opgelicht word je zo nu en dan toch, maar na even flink schelden is het wel weer verwerkt. Het is echter wel een verademing als je een oprecht innemend persoon tegenkomt, zoals onze gids van gisteren. Want een ‘motobike’ tocht met gids langs de hoogtepunten van Hué, dat leek ons nog eens een goed idee. Inderdaad, ben ik tóch weer zo’n vehikel gestapt. De eed verbroken (sorry, hoed van Erica) en het houten gat weer op de brommer. Zucht, op naar pagoda’s en tombes.

Weer een hele batterij aan prachtige foto’s later (we hebben dan ook alweer flink zitten posten, zoals jullie zien) bleek het toch zeker de moeite waard geweest te zijn. Niet voor niets opnieuw een paar pijnlijke zitbeenknobbels dus, dat stemt tevreden. Het meest indrukwekkende aan de hele dag waren de gesprekken met onze gids, die onder zes ogen meer durfde te vertellen over zijn ervaringen en het leven in Vietnam. Mensen kunnen hier natuurlijk niet vrijuit praten over politiek en religie.

We stonden met z’n drieën op een heuvel met prachtig uitzicht op de Perfume River (ooit zo genoemd omdat de geur van de bloemen op de oever over het water zweeft). In de Vietnamoorlog was dit een uitkijkpost van de Amerikanen, die alles wat op de rivier voorbijkwam controleerden. De Vietcong gebruikte namelijk geregeld bootjes voor de toevoer van wapens en andere voorraad. We stonden bovenop de bunkers naar onze gids te luisteren, die zelf zeven jaar aan de zijde van Zuid-Vietnam (en dus de Amerikanen) had gevochten. Destijds was hij vrij hoog in rang en gaf leiding aan twintig soldaten. De Amerikanen betaalden hem 5.000 dollar per maand en daarnaast werd er nog heel wat afgesjacherd.

Maar: 'Je kon elk moment doodgaan en om het draaglijker te maken, gingen er dagelijks flessen sterke drank doorheen en rookten we coke en opium. De lijken werden opengesneden en ontdaan van hun ingewanden, anders gingen ze teveel stinken. De families in de VS werden daarvan in het ongewisse gelaten…. We probeerden malaria op te lopen door expres geen klamboes te gebruiken; ziek worden betekende drie weken bijkomen op de Filippijnen… Zie je die heuvel daar? Dat is Hamburger Hill. Weet je waar die naam vandaan komt? Het zat daar vol met Vietcong en de Amerikanen voerden een aanval met chemicaliën uit. Het vlees van de slachtoffers zag eruit als gebakken hamburgers. Je kunt er niet komen als toerist, alleen onder zware politiebegeleiding. De bevolking daar koestert nog zo’n haat tegen Amerikanen – en elke blanke – dat je er je leven niet veilig bent.

Na de oorlog werd mij alles afgenomen, mijn geld, huis, kans op een goede baan, alles. Ook mijn vrouw kan nergens aan het werk. Ze is advocaat maar moet nu bananen verkopen, van 04.00 ’s morgens tot het eind van de dag en meestal brengt het niet meer op dat twee dollar per dag. Ik heb twintig jaar op een cyclo gewerkt en doe nu dit erbij. Maar toeristen zijn er niet zo happig op, de hele dag op een brommer in de hitte is zwaar. We moeten rondkomen van zo’n 150 dollar per maand, met vijf mensen.'

Wij waren blij dat we de (inderdaad niet heel comfortabele) brommertocht hebben ondernomen. Niet alleen omdat de bezichtigingen de moeite waard bleken, maar vooral omdat we deze man mochten ontmoeten. Iemand die zo zacht en vriendelijk en wijs kan blijven onder deze omstandigheden. Dat was een lesje nederigheid en wij zullen voorlopig wel niet meer zo door het lint gaan om een ‘wisseltrucje’. En nu is het tijd voor een Huda (lokale biersoort). Even bijkomen.