.. na een bezoek aan de Killing Fields van Choeung Ek en het Tuol Sleng Museum. Beide zijn stille getuigen van de gruwelijke misdaden die tijdens het schrikbewind van Pol Pot (1975-1978) gepleegd zijn door de Rode Khmer (tegen de eigen bevolking..!).
Het Tuol Sleng Museum wordt ook wel het Museum van Volkerenmoord genoemd en is gevestigd in het gebouw waar de Rode Khmer zijn gevangenen martelde en vermoordde. In die dagen stond de naam Security Prison 21 (S-21) gelijk aan de hel op aarde. Nog steeds ademt deze plek verschrikking en de aanblik van martelwerktuigen, schokkende foto’s van slachtoffers en een landkaart van Cambodja gemaakt met schedels van slachtoffers, maakten diepe indruk. Het is niet voor te stellen dat deze onheilsplek ooit een gewoon schoolgebouw was.
Degenen die de martelingen overleefden, werden alsnog omgebracht op de Killing Fields, zo’n 15 km buiten Phnom Penh. Bij aankomst zien we een boomgaard met 129 massagraven. Op sommige plekken steken menselijke beenderen en kledingstukken nog uit de grond. In een monument - een witte toren met glazen ramen - liggen 8.000 schedels (zie foto), gesorteerd naar kinderen/volwassenen en man/vrouw. Om kogels te sparen sloegen de Rode Khmer kinderen dood door ze tegen bomen aan te slingeren. Het zien van een boom die hiervoor gebruikt werd, raakte ons diep. Nog steeds zat op een bepaalde hoogte geen schors meer en bij die kale plek stond dat talloze kinderen hier een gruwelijke dood hebben gevonden.
Minimaal 17.000 mensen zijn hier omgebracht. Choeung Ek was slechts één van de vele killing fields in Cambodja. Rond de 2 miljoen mensen zijn slachtoffer geworden van de waanzinnige denkbeelden van Pol Pot en zijn volgelingen. Intellectuelen, onderwijzers, schrijvers, kunstenaars, musici, ministers… iedereen die als een gevaar voor het Rode Khmer bewind werd beschouwd, moest worden uitgeroeid. Het doel was een volgzame, uitvoerende bevolking die als een marionet aan de touwtjes van de Rode Khmer zou zijn. Pol Pot beschouwde alleen ongeletterde agrariërs als ‘puur’ genoeg om in zijn ideaalrijk te mogen bestaan. Hij liet deze mensen vervolgens wel taken doen waarvoor opleiding nodig is. In ziekenhuizen, het onderwijs en bestuur ging het dan ook gruwelijk mis.
Het besef dat dit alles nog geen 35 jaar geleden gebeurd is, geeft inzicht in de chaos van Cambodja. En meer begrip voor het frustrerende gebrek aan logica en integriteit waar je als reiziger steeds tegen aanloopt. Het zal nog generaties duren voor dit land weer een beetje op poten staat, maar hopelijk zien ze wat eerder in dat toerisme wel heel belangrijk is bij die wederopbouw en dat wat meer respect naar de mensen die het land komen bezoeken, wel op zijn plaats (en verstandig) zou zijn.
Dat geeft wel aan dat wij niet met een prettig gevoel op dit land terugkijken, we zijn ook na 8 dagen alweer vertrokken. Hoewel - en dat moet gezegd - ons bezoek aan Phnom Penh uiteindelijk boven verwachting bleek. De hierboven beschreven indrukwekkende ervaring is iets wat we nooit zullen vergeten, en ook een bezoek aan het National Museum was zeker de moeite waard. En nadat we onze weg een beetje hadden gevonden, ontdekten we dat ook deze stad relaxte terrasjes heeft.
En de grootste ommezwaai van al: we hadden de laatste dagen veel lol om en met de opdringerige tuk tuk chauffeurs! Aan hun reactie te merken, waren nog niet veel mensen op het idee gekomen om ‘de rollen om te draaien’ :-) Op initiatief van Richard hebben wij heel wat ‘Hello my friend, where are you from?!’ geschreeuwd, voor de andere partij de kans had om dit te doen. En na de eerste verbouwereerde blikken, konden de meesten er uiteindelijk wel om lachen. En the best of it: het werkte! Geen gezeik meer gehad (al sloegen wij uiteindelijk zelf wat door, Richard brulde de hele dag ‘Amigo! Where are you going?!’ en ik joeg een paar arme tuk tukkers de stuipen op het lijf door heel vasthoudend te melden dat ik ze naar Germany zou brengen, want ‘nee’ betekent toch ‘ja’ hier in Cambodja? ;-) Een aantal zit nog steeds te bedenken hoe ze uit mijn Suzuki Swift met kinderslot (om het maar wat spannender te maken) zouden kunnen ontsnappen :- )
Wat waren ze dus blij met onze ‘Goodbye my friend!’ toen we richting Vietnam vertrokken. Maar niets vergeleken met onze eigen vreugde, want na een dag in Ho Chi Minh City weten wij het al: Vietnam rules! Ondanks waarschuwingen van andere reizigers (HCMC is nog gekker dan Bangkok!) hebben wij ’t tot dusver prima naar onze zin (voor mij zijn de doorslaggevende factoren: fijn hotel, leuke winkeltjes, goedkope mani/pedicures en massages, juhj! Ik ga zo even op pad :-)). Richard is met een ‘xe om’ (motor-taxi) de stad door aan het racen om ons (en jullie!) weer te voorzien van nieuwe foto’s. En ik doe lekker even een dagje helemaal niks, buiten bovengenoemde activiteiten. Morgen een tripje naar de Mekong Delta, waar het mooi fietsen is door de rijstvelden en ananasplantages. Een lunch in een pittoresk dorpje en een boottocht met zonsondergang op de terugweg maken het uitje compleet :- ) Gelijk even boeken, goodbye my friends!
No comments:
Post a Comment