Vietnam? Doe mien moar ‘N Ham!

Helaas, de positieve draai aan het vorige verhaal is een neerwaartse spiraal gebleken… ik zal het optimistische geluid moeten terugnemen. Excuses voor die dooie mus, hopelijk waren jullie niet al te blij, ik namelijk wel, en dan is het extra zuur. Die appel die Vietnam heet. Het is dus nog even doorbijten, vrees ik, met al onze hoop gevestigd op Maleisië en Bali (what are the odds? Tja, we zullen een poll op de site zetten, en iedereen graag stemmen voor: Kansrijk! ‘Weet ik niet’ mag ook, maar het vakje Kansloos gaarne met rust laten, a.u.b., bij die optie zorgen wij zelf al wel voor een dramatisch hoge score ;-)

Nee hoor, geen paniek, what doesn’t kill us makes us stronger en buiten een lichtelijk gekneusde knie (’s morgens om 06.30 uur heb ik nog geen radar voor eventuele obstakels, maar volgens Richard heb ik gewoon een ietwat gestoorde motoriek – onzin natuurlijk ;)) heb ik geen andere ziekten en ongemakken meer opgedaan, ja dames en heren, leest u het nog maar eens een keertje: geen knokkelkoorts, scheurbuik of andere teringtoestanden meer te bespeuren bij Frau Antje, wat een opluchting, sjonge jonge jonge. Maar om niet al te jolig te beginnen, dit is tenslotte een ernstig verhaal: de ‘vrouwelijke gevoeligheid’ begint wel wat meer op te spelen dan gewoonlijk (Richard zit inmiddels in een ander hotel:))

Vraag me af of de Vietnamezen die mij gisteren:

a. de hele dag lastig vielen op het strand (en op straat) met nepzonnebrillen en ranzige kokoskoeken;
b. geen soep wilden geven omdat het een kwartier na ‘ontbijttijd’ was (en ik daarom alleen de 3 keer zo dure lunchgerechten mocht bestellen);
c. ongevraagd zaten te betasten met hun smoezelige handjes en gekwezel over ‘good massage’

ook schrokken van de (oké, een beetje hormoongestuurde) huilbui die ze ten deel viel. Ik hoop het!!

Zucht… weer een beetje bijgekomen van alle ellende heb ik uiteraard ook nog goed nieuws: we hebben een werkelijk fantastische excursie naar de Mekong Delta mogen meemaken! Nou beste mensen, dat was toch wel het hoogtepunt van ons hele verblijf hier (en dat wil wat zeggen!): 6 uur in de bus (voornamelijk ‘traffic jam’ in Saigon), maar toen wel in authentieke Vietnamese bootjes door prachtige rijstvelden, een lunch op een idyllisch eiland waar het krakend verse fruit zo van de bomen afkwam en de visjes vanuit het water de barbecue opsprongen, en een leerzame en leuke ontmoeting met de ‘locals’ die lekker bezig waren met hun dagelijks leven en oude ambachten….

NOT! Wel 6 uur in de bus, om toen met een paar kuddes andere toeristen (voornamelijk 60+) in een gammele boot geduwd te worden, die dreigde te kapseizen toen de corpulente Aziatische dametjes uit onze bus het nodig vonden om met z’n allen aan 1 kant van het bootje te gaan zitten. Nou ja, we hadden de busreis in dit gezelschap al overleefd, al hadden we soms de neiging om uit het rijdende vehikel te springen. Want zit maar eens uren in de hitte tussen schepsels die het blijkbaar de gewoonste zaak van de wereld vinden om: onafgebroken met elkaar te kleppen/dwars door het verhaal van de gids heen in een telefoon te zitten blèren/winden te laten (!)/verdacht ruikende proviand naar binnen te werken – dit alles op het hoogst mogelijke volume. Gelukkig ;-) had de gids een microfoon, en dat ‘ie niet goed afgesteld stond, mocht de pret niet drukken! Wat maakt zo’n oorpijnigende piep nog uit in al die herrie… niets inderdaad! Toen konden we hem dus eindelijk horen, maar nog niet verstaan, want zijn idee van de Engelse taal verschilde toch fundamenteel met die van ons.

Maar goed, back to the Delta. Geen rijstekorrel gezien, laat staan lieflijk wuivend plantje. Wel goor bruin water met zicht op een soort industriegebied, Giethoorn meets het Rotterdams Havengebied, maar dan doe ik Nederland te kort, dat staat als een paal boven water! De dametjes lieten zich helaas niet als stootkussen/anker gebruiken, dus ondanks wat vruchteloos geworstel waren we nog steeds met ze opgescheept, op halve kracht vooruit dan maar! De koers naar het Bounty-eiland dat onze dag moest redden! …. De aanmeersteiger (of wat daarvoor door moest gaan) deed al enige argwaan ontstaan, maar met onze optimistische inslag wilden we al die negativiteit natuurlijk geen kans geven ;-) … Ja ja, Richard was inmiddels al zo kwaad dat zelfs het fototoestel niet voor de dag kwam, nou, dan zijn de rapen gaar hoor, zouden onze oudere bootgenoten zeggen, hoewel ik niet weet of die uitdrukking ook bestaat in het Aziatisch/Amerikaans/whatever, ach ja, dan zijn de noedels of de Big Macs gaar, ook goed :) (en onze Belgische vrienden moeten zich uiteraard niet aangesproken voelen bij het lezen van dit stuk - ook al zijn jullie misschien wel 60+, haha, jullie waren zeker ook lifesaviors hoor, dank voor het leuke gesprek!) Maar waar was ik, oh ja, we enterden het eiland en gingen in ganzenpas achter de gids aan.

Ooohhh aaaaahhhh! Wat een overweldigende authenticiteit, echt een ervaring om nooit te vergeten! En alweer: NOT! De gemiddelde braderie in Luttenberg is nog vele malen interessanter (we vragen ons af of zelfs het eiland daar in het bruine meer gestort is, ‘omdat de toeristen dat vast wel heel erg leuk vinden!!!’ En opnieuw: NOT! :)) Weer een enorme lading prullaria die je overal ziet – en die je geacht wordt te kopen… nog maar een keertje dan? – NOT! Een paar uit de grond gestampte honingboerderijen, een ‘hier maken we kokossnoepjes’ schuur (zakje kopen? Nou nee dank u, ik ben nog op zoek naar m’n vullingen na de proeverij), op de foto met een echte python, juhj!!! (en wie zei dat Antje niet jungleproof is??! Tegenbewijsstuk A is op te vragen via deze blog, Richard heeft namelijk z’n veto uitgesproken over plaatsing, dat zou het niveau van zijn huidige aanbod teveel omlaaghalen. Jammer, jammer, jammer. Doe ik eens iets stoers! ;))

Een kopje thee met honing vanaf de lopende band (je bent communistisch of je bent het niet! ;))en hup! Weer in een ander bootje gestouwd, door de net zo bruine binnenwatertjes met uitzicht op een paar bamboestengels en de rug van een zich uit de naad roeiende Aziaat (jahaa, de volgende kudde staat alweer te wachten om zich in het bootje te laten hijsen, lang leve het massatoerisme!)

En laten we toch vooral het memorabele (het woord zegt het al ;)) ritje met de huifkar niet vergeten. Altijd zullen we met weemoed terugdenken aan tijd die we in het karretje achter het arme schonkige paardje en naast de (neeeeeeee! Run, Richard, run!) dikke Aziatische vrouwtjes doorbrachten (die het gelukkig te eng vonden om veel te kakelen en blijkbaar ook niet zo’n last meer hadden van flatulentie, wat een verlichting!) Nou, toch de positieve draai weer gevonden, hoera, en dat luidt altijd het einde van ons verhaal in, dus that’s all folks! Het verhaal van Antje en Weaver in de Mekong Delta, another highlight in our Asian Adventure!

Om te besluiten met een quote van de heer Dinand Schutmaat uit Den Ham, wiens dochter heel goed werk doet in één of ander ver tropisch oord (hulde!):

‘Foi! Wat ’n gemartel!’

Wijze man.