Tja, bijvoorbeeld omdat meerdere Vietnamese bronnen die het zouden moeten weten, ons van valse informatie voorzagen "Nee hoor, geen probleem! Een boete, ja vast, maar niet zoveel hoor, don't worry about a thing.
Real story: wij werden beduusd vanaf de incheckbalie naar 'Immigrations' gesleept. We konden in geen geval met deze vlucht mee, zouden dat geld niet terugkrijgen, moesten maar wachten tot het de enge mannen in uniform beliefde om ons nieuwe visa te verstrekken (minstens 80 dollar) alleen om het land te kunnen verlaten, en dan moesten we maar een nieuwe vlucht boeken.
Real story: wij werden beduusd vanaf de incheckbalie naar 'Immigrations' gesleept. We konden in geen geval met deze vlucht mee, zouden dat geld niet terugkrijgen, moesten maar wachten tot het de enge mannen in uniform beliefde om ons nieuwe visa te verstrekken (minstens 80 dollar) alleen om het land te kunnen verlaten, en dan moesten we maar een nieuwe vlucht boeken.
Alsof we honderden euro's uit onze backpacks hebben groeien, we zitten niet voor niks in luizige schimmelkamers van 10 dollar (nou ja, dat hebben we maar een paar keer volgehouden, met name ondergetekende blijkt totaal ongeschikt voor dat soort avonturen, maar toch!
Als lammetjes voor de slachtbank stonden we daar bij die twee strenge heren en de opgefokte dame van Air Asia, die maar bleef schreeuwen 'But why did you stay longer than you were allowed to!' En Richard maar weer herhalen dat het visumuitgeefpunt in Hué ons had wijsgemaakt dat we de visa in Hanoi konden verlengen, en dat dat dus niet bleek te kunnen. De mevrouw ratelde in het Vietnamees tegen de meneer van Immigrations die met een nietszeggend gezicht door onze paspoorten bleef bladeren.
Maar lang leve de vrouwelijke emotionele erupties, zelfs Richard was er heel blij mee deze keer. De vochtige ogen bij de incheckbalietoestand waren al een voorbode van de uiteindelijke uitbarsting: met volle overgave gooide ik mijn verdriet en frustratie het Immigratiekantoortje in en de mensen aldaar werden er op z'n zachts gezegd wat ongemakkelijk van. Terwijl ik alle dramatiek die ik in me kon vinden. En dat was best heel wat voor een nuchtere Hollandse, kom maar op met die Oscar, I put on quite a show! Richard begon er als klap op de vuurpijl nog heel erg zielig bij begon te vertellen over zijn armoedig bestaan als student: 'Sir, I had to saaaaaave for this trip - let op de dramatische uithaal, jawel dames en heren, wat een talent hier, Carice move over!
Als lammetjes voor de slachtbank stonden we daar bij die twee strenge heren en de opgefokte dame van Air Asia, die maar bleef schreeuwen 'But why did you stay longer than you were allowed to!' En Richard maar weer herhalen dat het visumuitgeefpunt in Hué ons had wijsgemaakt dat we de visa in Hanoi konden verlengen, en dat dat dus niet bleek te kunnen. De mevrouw ratelde in het Vietnamees tegen de meneer van Immigrations die met een nietszeggend gezicht door onze paspoorten bleef bladeren.
Maar lang leve de vrouwelijke emotionele erupties, zelfs Richard was er heel blij mee deze keer. De vochtige ogen bij de incheckbalietoestand waren al een voorbode van de uiteindelijke uitbarsting: met volle overgave gooide ik mijn verdriet en frustratie het Immigratiekantoortje in en de mensen aldaar werden er op z'n zachts gezegd wat ongemakkelijk van. Terwijl ik alle dramatiek die ik in me kon vinden. En dat was best heel wat voor een nuchtere Hollandse, kom maar op met die Oscar, I put on quite a show! Richard begon er als klap op de vuurpijl nog heel erg zielig bij begon te vertellen over zijn armoedig bestaan als student: 'Sir, I had to saaaaaave for this trip - let op de dramatische uithaal, jawel dames en heren, wat een talent hier, Carice move over!
Ineens begon de strenge meneer in zijn walkie-talkie te toeteren en de nare mevrouw van de vliegmaatschappij keek vast erg ongelovig (wij zaten inmiddels zo in onze rol dat het hele gebeuren totaal aan ons voorbij ging - het ging dan ook in het Vietnamees) want ze riep ineens: Go gooo! You go!!!
???? Wij zijn zelf ook nog steeds verbaasd. Het communistisch systeem verslagen, hoera! Zelfs de boete werd achterwege gelaten! Maar goed, weer helemaal beduusd renden wij als een gek naar de incheckbalie, die inmiddels dicht was, mijn tas werd nog snel op de band gegooid, we kregen handgeschreven boardingpassen in onze hand gedrukt en Richard werd toegeschreeuwd: take your bag! Dus die ging met backpack en al in galop achter mij aan, nog langs drie controles waar onze reddende engel van Immigrations weer aanwezig was om te zorgen dat we doorgelaten werden, we hebben de beste man zowat fijngeknepen, z'n hand dan, en mijn betraande oogjes keken hem dankbaar aan, 'Sir, I can't thank you enough!' Zag ik daar even een glimp van een glimlach? Hij had zijn Wendy van Dijk-moment weer gehad voor die dag, tjonge jonge, wat een emotie, wat een dankbare mensen, heerlijk toch.
Op het nippertje het vliegtuig kunnen halen en gisteren aangekomen in Kuala Lumpur. Richard waant zich weer in New York, ik kan me duizend maal meer uitleven dan in Hanoi. Shoppingmalls all over the place, jahoe! En we hebben tenslotte veel winst gemaakt met de voorstelling in Hanoi. Nog een dagje 'stadten' en dan is het overmorgen op naar Melaka.
???? Wij zijn zelf ook nog steeds verbaasd. Het communistisch systeem verslagen, hoera! Zelfs de boete werd achterwege gelaten! Maar goed, weer helemaal beduusd renden wij als een gek naar de incheckbalie, die inmiddels dicht was, mijn tas werd nog snel op de band gegooid, we kregen handgeschreven boardingpassen in onze hand gedrukt en Richard werd toegeschreeuwd: take your bag! Dus die ging met backpack en al in galop achter mij aan, nog langs drie controles waar onze reddende engel van Immigrations weer aanwezig was om te zorgen dat we doorgelaten werden, we hebben de beste man zowat fijngeknepen, z'n hand dan, en mijn betraande oogjes keken hem dankbaar aan, 'Sir, I can't thank you enough!' Zag ik daar even een glimp van een glimlach? Hij had zijn Wendy van Dijk-moment weer gehad voor die dag, tjonge jonge, wat een emotie, wat een dankbare mensen, heerlijk toch.
Op het nippertje het vliegtuig kunnen halen en gisteren aangekomen in Kuala Lumpur. Richard waant zich weer in New York, ik kan me duizend maal meer uitleven dan in Hanoi. Shoppingmalls all over the place, jahoe! En we hebben tenslotte veel winst gemaakt met de voorstelling in Hanoi. Nog een dagje 'stadten' en dan is het overmorgen op naar Melaka.
Voor alle fans van het werk van Richard: er moet even een nieuwe cardreader aangeschaft worden, en dan volgen de mooie ploaties weer gauw. Groeten uit Chinatown, Kuala Lumpur, vanuit een ideaal gesitueerd hostel, middenin een 'nightmarket' waar de happy hardcore gezellig uit de boxen knalt en ons doet schudden op onze grondvesten. Gelukkig kan ik hier zeer veel en vaak therapeutisch winkelen.
No comments:
Post a Comment