Hij zit hier namelijk heel parmantig vanuit een zeeanemoon naar boven te loeren, en wie zag hij daar? Jawel, Nieuw’nhuuzen en de Weaver in een heel eng pak, druk bubbels blazend (want rule nr. 1 van de PADI Open Water Dive Course is: NEVER hold your breath! Oh… okee? En als ik een haai zie, of iets anders waarvan ik misschien een beetje schrik? Kruip achter een zeekomkommer or whatever, maar ‘keep breathing’, anders exploderen je longen. Aha. Goed dat u het zegt.
We hebben ons netjes aan deze regel gehouden (anders zat ik hier waarschijnlijk niet te typen inderdaad) en alle andere vaardigheden en wetenswaardigheden eveneens goed in praktijk weten te brengen. En het valt nog niet mee, kunnen we u vertellen, dat onderwater leren ademen door zo'n mondstuk - je neus zit voor spek en bonen in het masker geklemd, pppfff, beetje benauwd, maar het arme ding mag toch meedoen in noodgevallen: masker 'clearen' en 'equalizen' = blazen tot je scheel ziet! Vrij tegennatuurlijk allemaal, en onwennig, alsof je ineens een bus moet besturen terwijl je een Fiat Panda gewend bent. Maar oefening baart kunst en sinds gisteren zijn wij de trotse bezitters van een duikbrevet, waarmee we overal ter wereld tot 18 meter mogen duiken. En laat dat nou onze nieuwe hobby zijn.
'De meest fantastische ervaring ooit!' Dit roepen we nogal vaak en met niet aflatend enthousiasme tegen elkaar. Waren de tempels nogal een éénmanszaakje (geef mij maar Europees erfgoed, iets minder van de kitsch en meer in (en uit) de kunst), de vissen zorgen weer voor heel wat ‘pritt & stift’ momenten, ja, je heet niet voor niks buddy als je met elkaar duikt! Als ware boezemvrinden pas je goed op elkaar: boven en onder de zeespiegel, inclusief de buddycheck voor de tewaterlating. Alles klaar voor de start? You check my back, I’ll check yours. Want het is op z’n minst wat ongelukkig als je er op 15 meter diepte achterkomt dat je een paar loshangende slangetjes over het - inmiddels wat benauwde - hoofd hebt gezien. Oeps…. Nummer Apeldoorn? + 31….?
We zijn dus erg druk hier (zie ook het filmpje hieronder) en heus niet te lui om te willen typen of ons bezig te houden met andere vermoeiende bezigheden. Sterker nog: we zijn zeer actief met wandelen naar weer een ander mooi plekje waar je voor een habbekrats heerlijk kunt eten. Naast een handjevol andere bofkonten kom je alleen aapjes, leguanen en eekhoorntjes tegen (de slang bleef braaf in de boom, zie foto). Ja, het valt niet mee hier, wat een drukte, foei foei...
En wie weet, misschien wel - net als gisteren - uitzicht op dolfijnen, tonijnen, zeeschildpadden, barracuda’s, pijlstaartroggen, anemoonvissen en al het andere spul. Nog maar even studeren in het ‘herken de vis – boekje’. Grote kans dat de Back to the eighties vissen hierin anders te boek staan, maar denk aan de fluorescerende kleuren van je zweetbandje van weleer en je hebt een vrij goed beeld van hoe deze superblitse knalkleurige visjes eruit zien: Jane Fonda meets De Snorkels. Vast een enorme generatiekloof met een deel van onze lezers, inclusief Richard... Want jawel beste mensen, ik heb eergisteren de respectabele leeftijd van 32 jaar bereikt, wat een feest op Tioman!
Weinig tijd voor bloggen dus. En echt niet overvallen door de zeer laid-back ‘laat maar waaien mentaliteit’ van tropisch eiland bewoners. Hè hè, nou nou, wat een inspanning, de komende vier uur lig ik weer in m’n hangmatje met een fijne fruitshake en een homp banana cake, vers gebrouwen en gebakken door de mensen van My Friend’s Place (ja, dat buddyding leeft hier wel) waar wij een hutje huren. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn geliefde een flinke hut-upgrade, zie het plaatje van het fantastische Bamboo Hill.
Hadden we al gezegd waarom onze volgende post waarschijnlijk een verhuisbericht is? Kijk maar even naar de foto’s en bedenk dat het in het echt nog mooier is. Jawel, eindelijk goed nieuws: het was al officieel geconstateerd en nu bevestigd door ons zelve: we zitten op een eiland dat tot de tien mooiste ter wereld behoort.
Dus nogmaals, internetten staat hier niet erg hoog op het prioriteitenlijstje. Sterker nog: er is hier geen prioriteitenlijstje. Ook geen ander lijstje, nu je het zegt (behoudens een paar rondom vrolijke foto’s). So what can you do? Go with the flow en genieten maar. Daar zijn we nog wel even druk mee.
No comments:
Post a Comment